«Γιατί περνάς τόσο γρήγορα;»
Και μου απάντησε:
— Ήρθα στη ζωή σου και, στην αρχή, σου έμαθα να γελάς, να χαίρεσαι.
Ύστερα σε κράτησα από το χέρι και σε ανέβασα στις κορυφές της γνώσης… τότε σου έμαθα να με εκτιμάς και να μη με σκορπάς άσκοπα.
Πετάξαμε πιο ψηλά, γελάσαμε μαζί, αγαπήσαμε μαζί, γίναμε καλοί σύντροφοι, μέχρι που μια μέρα αποφάσισες να με μοιραστείς με άλλους ανθρώπους. Καλά έκανες — όμορφο και σωστό — μα κράτα και λίγο για σένα…
Έπειτα άρχισες να με χαρίζεις στα υλικά πράγματα, ξεχνώντας τον εαυτό σου…
Αργότερα έκοψες κομμάτια από μένα και τα πρόσφερες στα παιδιά σου — σωστό και όμορφο — μα κράτα και λίγο για σένα…
Ξανά με διαμέλισες, δουλεύοντας αδιάκοπα, ζώντας μέσα στον χρόνο των άλλων… δεν μου έδινες πια σημασία και λίγο έλειψε να με χάσεις…
Κι όμως δεν κράτησες τίποτα για σένα, ενώ ήξερες πως εγώ μόνο μπροστά προχωρώ και δεν γυρίζω πίσω.
Γέρασα… κουράστηκα… δεν αντέχω πια…
Μα θα σου πω ακόμη μια φορά:
κράτα με και για σένα…




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου